Brzęczące owady, zapach malin i ich kolor, który wpływa pobudzająco na zmysły kochanków. Są tylko dla siebie. Mężczyzna nie mówi nic o zbliżeniu, bo to jest ich wspólna tajemnica. Mężczyzna ujawnia nam tylko zapowiedź tego aktu miłosnego, który w takim otoczeniu mógł być tylko prawdziwą przyjemnością. U Leśmiana poznajemy typową miłość fizyczna, bez głębszych uczuć i zaangażowania. Podmiotem lirycznym jest mężczyzna, który lubi kobiety. Dla niego liczy się tylko miłość fizyczna i tylko tak chce z nią być. Ale jest w nim coś głębszego.

On szanuje tą kobietę z którą się kocha. Zaspokojenie rządz nie daje mu nie tylko zbliżenie, ale również reakcja kobiety. Lubi kiedy kobieta ulega jego rządzą. Czuje się wtedy spełniony. On w życiu jest człowiekiem niedowartościowanym, niedocenionym i zakompleksionym. A gdy spotyka się z kobietą jest to dla niego moment nirwany, oczyszczenia, odcięcia się od rzeczywistości. Syci się momentem, gdy ona leży wyczerpana koło niego. Uwielbia kiedy kobieta mdleje z rozkoszy i mu się poddaje.