Ostatnim utworem jaki chciałabym omówić jest współczesny wiersz Czesława Miłosza. Podmiot liryczny mówi o tym, że lubił zbliżenia do których dochodziło z Annaleną. Lubił kiedy mógł w nią wejść i podróżować po niej, przeżywając chwile rozkoszy. Lubił jej yoni, która przypominała mu aksamit, delikatny i piękny materiał. Nazywa jej ciało rzeką, którą przemierza, aby dopłynąć do jej serca. Podsycają go do tego afrodyzjaki. Wspomina wspólny śmiech oraz gwałtowność, która towarzyszy im zbliżeniom. Oraz to, gdy po akcie szybko się ubierali i on ją odprowadzał.

Razem podziwiali to, co mijali. Wstrzymywali oddech w czasie ciszy. A po tym patrzyli z mostu na sad i na drzewa które oświetlone blaskiem księżyca wyglądały jakby każde żyło swoim życiem. Tak jak oni. Są razem, tworzą jedno, tak jak sad. Lecz gdy nie są razem każde z nich ma swoje życie. Kochankowie zastanawiają się, komu będą mogli podzielić się szczęściem, które ich na ziemi spotkało. Chcą podzielić się swoim szczęściem i chcą wypełnić nim wszystko.