Lubi również wstyd kobiety, ten który powstrzymuje ją od okazania podniecenia. Lubi cały akt miłosny, bo wtedy kobieta jest piękna. Piękna też jest dla Baczyńskiego Barbara. Opisuje ją w nocy. Ona stoi przed lustrem w blasku księżyca, który odbija się od śniegu. Jest naga. Znajdują się oni w sypialni. Ona poprawia włosy, o on obserwuje ciało ukochanej. Jest najprawdopodobniej w łóżku. Barbara może nie zdawać sobie sprawy, że jest obserwowana przez ukochanego. Przeciąga się przed lustrem. Baczyński przyglądając się jej ma wrażenie, że światło ją wypełnia. Pieści ją wzrokiem w ten sposób pokazując jej, że ją kocha. Dochodzi do zbliżenia. Ona jak dzban zostaje wypełniona białym mlekiem.

Baczyński zdradza nam jaki był koniec zbliżenia. Doszło do orgazmu, do przeniesienia się w krainę rozkoszy. Barbara czuje, że on przy niej jest. Istnieją tylko dla siebie. Wojnę zostawili za drzwiami. Ta noc daje im wolność, oderwanie się od okrutnej rzeczywistości. Czas się dla nich zatrzymuje. Chcą tak trwać jak najdłużej.